Mien Plattdütschet

 

Poesie-Book

                                                 

 

 

 

Sprüche und Gedichte

vör’t Läben

 

 

 

 

 

 

 

 

© Carl Friedrich Bautsch

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Motto

 

Positiv denken,

sik sülmst eene Tokunft gäben,

anderen Freude schenken,

ist Balsam vör’t Läben

 

 

 

 

 

Gedichte ut mien Böker

 

Fröher schenk man sik Poesie-Alben. Dat wärn Läbens-Wünsche, för siene Mitkonfirmanden. Hüt is dat nich mehr modern. Sprüche, de uns oft dan Wech wiest hebbt. Ik denk ok in uns Tied is dat nich verkehrt, sik mal in Ruhe Gedanken to maken öwer uns Tokunft.

 

 

Gr. Hesebeck, Januar 2014                 Carl Friedrich Bautsch

 

 

      Sik freu'n

 

Sik freu'n und ruhig blieben,

is een wohret Glück,

deiht keen Arzt verschrieben,

kann man nich kööpen sik

 

Doorvör musst du alleen wat doo'n,

bruukst blot 'nen fasten Willen,

bet'n mehr jük sülnst vertroon,

doorvör giwt keen Pillen.

 

 Echte Freude, dat ist gewiss,

dat  möt jük mal marken,

hett bloß wer tofreeden is,

echte Freude kummt von Harten.

 

Wer keen Spaß mehr versteiht,

keen Sinn hett vör Humor,

sik öwer alles argern deiht,

de hett dat im Läben schwor.

 

Nur, wer sik eeg'ne Freude schafft,

för sik sülmst in' Stillen

schafft Gesundheit sik und Kraft

brukt keen Doktor, keene Pillen

 

Lach't und freut jük in uns schöne Welt,

gönn't Ruhe jük to'n erhaalen,

doorvör bruuk't jü keen Geld,

keen Stüür'n to betaalen.

 

 

 

 

 

Globensbekenntnis

von Prälat v. Wessenburg 1796

 ------------------------------------------------

Int Plattdütsche öwersett' und etwas verändert: C. Fr. Bautsch

----------------------------------------------------------- 

Ick glöw, dat de schöne Welt regiert                           

een grooden, nie begräp'nen Geist!                            

Ick glöw, dat Anbetung em gebührt,                            

weet  nich, wie man em würdig preißt..

Nich glöw ick, dat de Gloow alleen,

dan Höchsten richtig deenen schall!

He weet dat weet dat und ick meen,                            

he kennt  uns Minschen und uns Fehlers all.

glöw ick nich, dat vör Gott von de Welten,

det Buddas und de det Korans,                                   

Bekenner mehr as Christen gelten,

verschieden zwor, doch alle beed em an.                   

Ick glöw nich, wenn man dat so hört,                          

de Christenglow alleen makt seelig,                            

wat mancheener door so lehrt,                                    

denn wär'n andere Minschen verdammt up ewig.        

Dat hett Christus in sien Leh'r so nich seggt,               

dat hett he bi aller Ehre,                                               

sien Jünger so in' Mund nich leggt.

He lehr uns Schonung, Sanftmoot, Duldung öben,

Verfolgung wär sien Lehre fern.                                   

He sä, wie söll'n de Minschen alle lieben.                     

He vergäw de Schwachen und de Feinde geern.        

Ick glöw an det Geistes Uperstahn,

wenn eenst dat matte Oog uns brickt,                          

geläutert wie na'n Himmel gahn.                                  

Ick glöw und hoff dat,  weeten do ick't nich..

Door glöw ick, ward sick de Sehnsucht stillen,             

de hier dat Haart oft foltert und verteehrt.

De Woohrheit ward sich door erfüllen,

de hier een Schleier noch verwehrt.                              

Ick glöw, dat vör dütt Erdenläben,                                 

för jetzt und vör de Tokunft,                                           

twee Dinge mick de Herr he gäben:                              

Een fröhlich Haart und de Vernunfft.                             

Dat deiht mick de Welt upschluten,                               

weil oft man vör de Fraag stellt ward,                            

dat kann as Minsch ick woll gebruuken:,

Vermunft und ook een fröhlich Haart.                            

So will ick öben denn bi Tieden,                                    

wat ick as Woorheit und Recht heff erkannt..

Will brüderlich de Minschen alle lieben,                        

in de wieden Welt, eerst recht in' Vaderland.                

Ehr Leed to mindern und ehr Wohl to mehren,             

to jeder Tied mit ganzer Kraft.                                       

Dörch miene Taten, glöw ick würdig to ehren,              

dan' hohen Geist, de  alles het erschafft.                      

Und kam ick mööd von düsser Eerden,                        

hen vör de Weltenschöpfers Angesicht,                       

so ward he miene Taten alle werten.                            

doch mienen Glooben, nee, dat glöw ick nich.   

 

 

Heff keen Angst

 

Heff keen Angst und Bang,

maak dik nich ümmer Sorgen.

Pack de Saak glieks richtig an,

verschuw du nix up morgen.

 

Dan' Ogenblick nutzen, so good man kann,

dan' kann'st du sülmst bestimmen.

Denn muss't wat doun, denn musst du ran,

nur so kann'st du gewinnen.

 

 

 

Wat west is, dat is vörbi,

door kann'st nix mehr maaken.

Wat kommen deiht, dat weest du nie,

dan Ogenblick musst du anfaaten.

 

Vör dien Angst kann'st nich wechloopen,

se maakt krank, und loppt dik achteran

Nimm all dien Mout tohoopen

und gah door ruhig gegenan.

 

Wenn man sick sülmst Freude schafft.

vergeiht de Angst, dat muss't dik marken,

Freud' bringt Gesundheit, Ruhe und Krafft,

denn echte Freude kummt von Harten,

.

Du läwst blos eenmal up de Eerd,

een jeder Dag kummt nee't.

Veel grübeln is de Saak nich Wert.

"Bliew ruhig," weest bescheed? 

 

Läbenswünsche

 

Betracht jü hüt jo Läben,

et stammt zu Gottes Hand,

he alleen hett’ jük gäben,

d’rum segg em dorvör Dank.

 

Bewohrt as Schatz wenn’t geiht,

und süht dat ut ok trübe,

jük Hoffnung und Tofreedenheit

’nen fasten Glooben, und de Liebe.

 

Makt von de Angst jük free,

bliewt bi de Wohrheit du,

gestalt bewusst dat Läben nee,

denn find’s du Kraft und Ruh.

Blot wer na all de Möh und Kraft,

na all dat veele Sträben,

sik all Daag nee’e Freude schafft,

versteiht richtig to läben.

 

Up düsse Welt sik’t läben lett,

man wieder kummt doch nur,

wenn man ümmer Ehrfurcht hett,

vör Gott, dan Minschen und de Natur.

 

Gesundheit und Gottes Seegen,

dat is de allerhöchste Wert,

de Herr mag jük dat gäben,

solang jü läwt up düsse Erd.

 

Dien Läben

 

Alles kummt ut Gottes Hand,

ok du und ok dien Läben,

drum segg em von Harten Dank

und bitt üm sienen Seegen.

 

Nich Riektum und nich Geld,

hölpem deiht dan Minschen nur,

de Ehrfurcht in düsse Welt,

vör Gott dan Nächsten  und de Natur.

 

Bewohr as Schatz wennt geiht,

loppt manches ok mal scheef,

de Hoffnung und Tofreedenheit,

nem fasten Globen und de Leew.

 

Dat Läben is een Kommen und een Gahn,

een Anfang und een End, dat is gewiss.

Glöw an det Geistes Uperstahn,

Wenn dien Tied hier afflopen is.

Kummst denn mal von düsse Eerden,

hen vör det Schöpfers Angesicht,

hoff, dat he dik deiht gnädiglich bewerten,

dat bringt dik Ruhe, Kraft und Tooversicht!

 

Licht und Schatten

 

Giwt Licht und Schatten in de Welt,                 

doch det Läbens Sünnenschien,

is nich Riektum und nich Geld,

is, arbeiten und fröhlich sien.

 

Gah froh de Sünn entgegen,

so bliwt de Schatten achter dik,

bedenkt, dat Wichtigste im Läben,

is ümmer blos de Ogenblick.

 

Nur dan‘ kann‘st du bestimmen,

alles andere weer, oder ward eerst sien,

nur so kann‘st du gewinnen,

egal ob Schatten oder Sünnenschien.

 

Bewohrt as Schatz, wenn’t geiht,

loppt manches ok mal scheef,

de Hoffnung und Tofreedenheit,

eenen fasten Glooben und de Leew.

 

Lach und freut dik in uns schöne Welt,

gönn Ruhe dik to‘n Erhaalen,

doorför brukst du keen Geld,

keen Stüürn to betalen.

 

Bliew gesund, hoff up Gottes Seegen,

dat wünsch ik dik von Hatten,

för  dik und för dien Läben,

egal, ob Licht oder Schatten!   

           Ziele

 

Wer sik keen Ziel sett’n deiht,

de het’t  wirklich schwor,

weil he sik sülmst in’ Wech steiht,

kummt in Läben niemals kloor.

 

Sik makbore Ziele geeben,

utnutzen dan Ogenblick,

na vörn hen streeben,

und ümmer freuen sik.

 

Egal ob Glück ob Pech,

een bet’n mehr Vertroon,

vör’t Können giwt nur eenen Wech,

man mutt dorvör wat doon.

 

Dat is löter as du denkst                               

 

Jede Dag in dien Leeben                               

giwt blos eenmal up de Welt,                         

Tied, so is dat eben,                                        

kannst nich köpen dik mit Geld                    

 

Tied, de löppt, bliwt nich stahn,             

jede Stund, seit du bist geborn,                      

de du nich heßt nutzt, is vergahn,                  

is vör ümmer denn verlorn.

 

Wat jüst hüt is, is bald morgen,                     

rascher as man denken kann,

Tied kann’st dik nich borgen,

dat gillt vör dik, vör jedermann.                      

 

 

 

Ob man arm is, oder riek,                              

kummt de letzte Stund‘                                   

denn sind all de Minschen gliek,                    

ob du old bist oder jung.                  .              

 

Leew bewußt und wäs tofreeden,                  

pack dan Ogenblick an glieks hüt,                

veeles kann‘st di kööpen eben,

nich aber Glück und nich de Tied.                

 

Nutz ut de Tied in Leeben,                           

de dik hier is noch schenkt,                          

ümmer fix na vörn hen streeben.                  

dat is löter as man denkt!                     .        

 

Keen Tied

 

Gor wichtig im Läben is de Tied,.

weil de doch niemals stille steiht.

wat du doun musst, dat do du gliek,

süss manches oft verloren geiht.

 

Ick wünsch dick Tied, wat antopacken,

to'n lachen und höögen.

ook to'n Klönen und to'n Snacken.

mal Tied, ook eene  Last to drägen.

 

Ick wünsch dick Tied, mal nahtodenken,

nich blos  hasten und  rönnen.

För dick sülmst und to verschenken,

musst  ook mal Tied dik gönnen.

 

Nich ümmer na de Klock hen kieken,

dörf'st nich blos de Tied verdrieben.              

Lat de Tied nich blos verstrieken,

dor mutt  för dik wat öwerblieben.

 

Ick wünsch dick mal 'ne stille Stund.

Keen Tied, to strieden und to zanken.

To jagen  hest du oft keen Grund,

doorför veel Tied, üm mal to danken.

 

Ook, wenn sick schnell de Zeiger dreiht,

heff Tied, för de Leew und to'n Vergäben.

Wünsch Ruhe dick,  und Tofreedenheit,

Nutz ut dien Tied, denn lett' sick läben   

 

 

 

Weise in Öller is man, ......

 

Wenn man ja to’n Öller seggt,

und süht dat ut ok noch so schlecht,

keen Angst hett, sik nich scheut,

sik ok up de Tokunft freut.

Wenn man tohörn kann mal still,

nich alles beeder weeten will,

und ok dann und wann,

hölpen deiht, wo man kann.

 

Wenn man sik mal alleen besinnt,

eene Hülp dankbor annimmt,

sik sülmst  mal nee’t entdeckt,

de Hand ok to Versöhnung reckt.

Wenn man nich alles in Fraag stellt,

nich giert na Riektum und Geld,

sik nich sülmst in’ Weg steiht,

und Ruhe und Humor beholen deiht.

 

 

 

 

 

So is dat

 

So is nu mal dat Läben,

keen een, weet wie dat mal end,

kann’st noch soveel streeben,

de Tied, se rönnt und rönnt.

 

Bist hüt noch fröhlich und gesund,

de Welt steiht dik noch aapen,

doch plötzlich kummt dien Stund‘,

denn kann’st du nix an maaken.

 

Nutz ut dan Oogenblik,

verschuw du nix up morgen,

nur dat alleen kann hölpen dik,

vedrifft dien Kummer und dien Sorgen.

 

Armut

 

Armut, du weest nich wie dat is,

weil du alles hest und tofreeden bist?

Stell di vör, du hest keen Wöhnung mehr,

blos ne Ünnerkunft kahl und leer,

keen Auto, Fernseher oder Radio,

keen Sessel, keen Bett oder Klo.

 

Schlapen musst du up de Eerd,

to’n Kaaken hest’ keen Elektoherd,

Waderleitung giwt dat nich,

keen Köhlschap, keen Strom, keen Licht.

 

Du musst in Lumpen rümlopen,

kannst bi Kranheit keen Doktor ropen,

wat andere schmiet in Müll rin,

kann vör dik wertvull sien.

 

Vör Hunger musst du betteln gahn,

denn warst du ok bald verstahn,

du hest nix, hest keen Geld,

bist arm wie Millionen up de Welt.

 

Magst du denn noch de Rieken lieden,

de dat Leeben genee’t in vullen Zügen?

Nee dat ward dik gornich passen,

du warst bald alle Rieken hassen.

 

Warst dik argern öwer düssen Staat,

aber dat nützt nix, dat is to lat,

warst öwer Keerken und Behörden klagen,

dik knurrt vör Hunger oft de Magen,

 

Weest bald nich mehr hen und her,

blos du hest je nix to seggen mehr,

denn leeber Feund west bescheed,

wat hüt to Daag Armut heet.

 

De erste Geig’ spälen

 

So is nu mal dat Leeben,

man mut sik öfters quäl’n,

nich ümmer, so dat is dat eben,

kannst’ de eerste Geige späl’n.

 

Ewig bliwst nich mehr jung,

hüt sind all de Runzeln dor,

bist nich mehr so in Schwung,

du warst öller, is doch kloor.

 

Ut’n Jüngling ward een Greis,

ut’n Knaben een Mann,

dat makt de Verschleiß,,

dan man ok nich upholn kann.

Hest mit flinken Food du wippt,

hüt is stief dien Gelenk.’

hest toveel an Buddel nippt,

nimmst dorvör hüt Medizingedränk.

 

Up de Leebens gröne Wisch,

is dat Gras bald meiht,

is nich mehr so frisch,

weil dat all welken deiht.

 

Sall man sik an fröher klammern,

weil öwerall de Gelenke knarrt,

sall man stöhnen, jammern,

weil dat alles klammer ward?

 

Quält dik schon so manche Wunde,

is de Welt nich mehr so bunt,

Feundchen, ok de Abendstunde,

hett noch Gold in’ Mund.

 

Wes in Öller blos nich feige,

änner dien old Programm,

speel’st nich mehr de eerste Geige,

blas doch eenfach up’n Kamm!

 

Nicht..

 

Nich zögern und zagen,

sülmst mal wat wagen.

Nich rönnen und iilen,

ok mal verwielen.

 

Nich strieden und tanken,

ok anderen mal danken.

Nich Mammon und Geld,

wat du deihst, bestimmt de Welt.

 

Nich leegen und öwerdrieben,

bi de Wohrheit blieben.

Nich de Tookunft scheu’n,

mal lachen und sik freun.

 

Nich sik up andre Lüüd verlaten,

fix sülmst mit anfaaten.

Nich blos sabbeln und snacken,

dan Ogenblick fast anpacken.

 

Nich andere bestimmst dien Leeben,

nur du, du sülmst und Gottes Seegen

 

Geld und Macht     

 

Proleten und Moneten,

Kapital, dat Gold und Geld,

Korupption, Macht und Raketen

beherrscht düsse Welt.

 

Paragraphen und Bürokraten

makt alles kompliziert.

Banken und Advokaten,

hüt oft de Welt regiert.

 

Ach, wenn dat doch blos gäw,

mehr Hoffnung und Tofreedenheit.

Een bet'n mehr Nächstenleew',

Ehrfurcht und mehr Dankborkeit.

 

O Minsch, wenn du musst gahn,

von düsse schönen Eerd,

deihst vör dan' Herrgott stahn,

is alle Macht und Geld nix wert.

 

Am Morgen

 

Klag du nich schon am Morgen,

du hest je noch dan' ganzen Dag,

to arbeiten und sorgen,

vör Minschen de man mag.

 

Wer fröhlich is und sick freut',          

na vörn hen deiht streeben,

keene schwore Arbeit scheut,

vesteiht richtig to läben.

 

Pack an dan Dag, to fröher Stund,

bliew ruhig, heff frohen Moot,

dat hölpt, dat maakt gesund,

denn ward de Dag ok good.

 

Neigt det Abends sik de Sünn,

Schaff Ruhe dik in de Nacht

Alles Grübeln hett keenen Sinn

dat brind Ruhe dik und Kraft.

 

Dien Läben

 

Alles kummt ut Gottes Hand,

ok du und ok dien Läben,

d’rum seggem von Harten Dank

un bitt üm sienen Seegen.

 

Nich Riektum und nicht Geld,

hölpen deiht dan Minschen nur,

de Ehrfurcht in düsse Welt,

vör Gott dan Minschen und de Natur.

 

 

 

Bewohr as Schatz wenn’t geiht,

loppt manches ok mal scheef,

dik Hoffnung und Tofredenheit,

eenen fasten Glooben und de Leev.

 

Dat Läben is een Kommen und een Gahn,

een Anfang und een End, dat is gewiss.

Glöw an det Geistes Uperstahn,

wenn dien Tied hier affloopen is.

 

Kummst du mal von düsse Eerden,

hen vör det Schöpfers Angesicht,

hoff, dat he dik deiht gnädiglich bewerten.

Dat bringt dik Ruhe und ok Toversicht

 

Läbenswünsche

 

Betracht jü hüt jo Läben,

et stammt ut Gottes Hand,

he allen, het’t jük doch gäben,

drum segg em dorvör Dank,

 

Bewohrt as Schatz wennt geiht,

und süht dat ut ok trübe,

jük Hoffnung und Tofreedenheit,

nen fasten Glooben und de Liebe

 

Maak von de Angst jük free,

bliewt bi de  Wohrheit nu,

gestalt bewusst dat Läben nee,

denn find jü Kraft und Ruh.

 

Blos wer na all de Möh und Kraft,

na all dat veele Sträben,

sik alle Dag nee’e Freude schafft

versteiht richtig to läben.

Up düsse Welt sik’t läben lett,

man wieder kummt doch nur,

wenn man ümmer Ehrfurcht hett,

vör Gott, dan’ Minschen und de Natur.

 

Gesundheit und Gottes Seegen,

dat is de allerhöchste Wert,

de Herr mag jük dat gäben,

solan jü läwt up düsse Eerd.

 

Geld makt nich satt

 

Alles in de wieden Welt,

dreiht sik üm dat leewe Geld.

Hohet Ansehn in dütschen Land,

har eenmal de Buurnstand.

 

Wenn  dat för Körn wenig Geld giwt,

förn Buurn nix mehr öwer bliwt,

em doorbi de Lust vergeiht,

und sien Felder nich bestellen deiht

 

För Melk man blos poor Cent’s kriggt,

de Schwienpries ganz an Bodden liggt,

De Buuur  dat Veeh von Hoff denn jagt,

sik rüm mit Paragaphen plagt.

 

Keen Veeh mehr in Dörp to sehn,

keen Wisch mehr meiht und gröön,

keen een up’n Land sik röögt,

de Feldmark verkruut,t und verdröögt,

 

Geld und Kapital de Welt bestimmt,

keener up’n anner Rücksicht nimmt,

Dörper und Felder braak und leer

und dat giwt keen Buurn mehr,

Ja, denn ist dat bald sowiet,

wenn denn Hunger kriegt de Lüüd,

denn markt woll een jeder Mann,

dat man Geld nich äten kann.

 

Mien Teddybär

 

As lütt' har ik een Teddybär,

he wär mien bester Kamerad,

leeg in' Bett mal krütz und quer,

ohne em kreeg ik keen Schlaap.

 

Dä mik mal weh de Buuk

und mik kömen dicke Tranen,

har Teddy Bukweh ook,

wie huulen alle beid tosamen.

 

Hett' mal donnert, blitzt und kracht,

sind wie ünner de Bettdeek kraapen

und hefft so de ganze Nacht,

friedlich tosamen schlaapen.

 

Wenn de Hals dä mal weh',

wär'n de Mandeln mal dick,

stehts het holpen he

und mi tröst' sogliek.

 

Har ik mal wat utfreeten

und doorvör Prügel kreegen,

ik do dat nich vergetten,

heff se an Teddy wiedergeeben.

 

Wär mi mal Angst und Bang',

könn keen Oog tomaaken,

krööp ik dicht an Teddy ran,

heff mik von em trösten laten.

He hett dat dragen mit Geduld,

hett niemals etwas seggt,

nöm up sick jede Schuld,

hett sick mit in't Bett rinleggt.

 

Nun bin ik groot all worden

und wünsch mi manchmal her,

vör alle miene Sorgen,

mienen Kamerad, mien Teddybär.

 

Alles wör ik em denn seggen

und em denn veeles fraagen,

mik mit em in't Bett rinleggen

und wie wör'n uns denn beraden.

 

Har ik noch mien Teddybär

und man woll em mik wechnehmen,

nich vör dusend Mark gäw ik em her,

ik brök em jetzt vör't Läben.                          

 

Rentnerleed up Platt  (Lustig is dat Zigeunerläben)

 

Lustig is dat Rentnerläben, varia, varia ho

will't dan' Staat keen Zins mehr gäben, varia..

Gaht spazier'n in Wald und Feld,   

jeden Eersten giwt' dat  Geld, varia..

 

Hefft wie Rentner mal wat spoort, varia...

makt wie eene Kaffeefohrt, varia..

Ät'n ward denn und ok probiert

und denn düchtig danzt und fiert, varia..

 

Renter läwt doch alle good, varia....

weil se oft verreisen doht, varia..

Ist de Rente ok nich so grood,

hefft de Rentner's doch keen Not, varia.

Hefft wie Rentner Arger mal, varia..

spöölt wie dan' glieks hendal, varia..

drinkt wie Kööm und rooden Wien,

dat hölpt uns, wie Medizin, varia..

 

Sind wie ok nich mehr so jung, varia...

läwt aber fröhlich, sind in Schwung, varia..,

Freut uns öwer jeden Dag,

de vör uns noch kommen mag, varia...

 

Roppt bi uns mal  Petrus an, varia...

Seggt wie: "Petrus leewer Mann, varia..

Tööw,  noch is dat nich so wiet,

Rentners hefft noch keene Tied," varia

 

Man ward Oold

 

Seggmal, wie wär doch dien Naam?

dat ick door ook nich up kam,

alles is wie wechgenommen,

ick kann door nich up kommen.

Von fröher weet ick alles ganz genau,

dat fallt mick in ganz gau.

Nee, wat schall ick door von holen,

hör ick nu all to de Oolen?

 

Gah ick mal hen to'n Schapp,

üm to halen irgent watt,

kuum heff ick up de Döör,

stah ick as een Oss dorvör,

weet nich wat ick haalen woll,

is mien Kopp denn nu all holl?

 

 

 

 

Bin ick mal ut' Huus rutgahn,

bliew ick all bald wedder stahn,

denkst, jüst bist du nu buten,

hest vergetten de Döör afftoschluten?

Doht dick ook weh Been und Rüch',

du geihst eenfach noch mal t'rüch.

Nee, wat schall ick door von holen,

hör ick nu all to de Oolen?

 

Sitt's du mal an' Fröhstücksdisch

und de Morgenkaffee rückt ganz frisch,

fangst langsam an to äten,

hest du diene Tään vergetten.

De liegt noch in' Glas neben Bett,

watt man blos vör Sorgen hett.

 

Deihst du mal in' Urlaub föhr'n,

bist wech, könnst du beschwör'n

du hest bestimmt vergetten,

dat Bügeliesen ut de Doos to trecken.

Hest ook de Waderleitung affdreiht,

ob de ich dauernd loopen deiht?

Nee, wat schall ick door von holen,

hör ick nu all to de Oolen?

 

Wie manchmal hest du all seggt,

wo heff ick nur de Brill henleggt?

Man kann sööken wo man will,

nirgendswo, is diene Brill.

Doorbi sitt se mit'n in' Gesicht,

ja man blos, du weeßt dat nicht.

 

 

 

 

 

Föhrt man mal wech poor Daag,

is dat eene groode Fraag,

wo do ick dat Spoorbook verstäken?

Man maakt dat, will't nich vergetten.

Kummst du t'rüch, bist von Sinnen,

kann'st dat Spoorbook nich wedderfinden.

Nee, wat schall ick door von holen,

hör ick nu all to de Oolen?

 

Hett' mal richtig räng't und gaaten,

fragst wo hest dan' Schirm blos laten?

Weil man nu ganz natt warn deiht,

möcht's geern weeten, wo he steiht.

Bruk'st em nich bi'n Sünnenschien,

denn fallt dick dat wedder in.

 

Du wullt to'n Geburtsdag gratulier'n,

wullt mit em mal telefoniern,

hest dick dat bestimmt vörnommen,

dan' Daag bist door nich to kommen.

Poor Daag löter fall't dick in,

nu noch anroopen, hett keen Sinn.

Nee, wat schall ick door von holen,

hör ick nu all to de Oolen?

 

Föhrst du to'n Inkööpen in de Stadt,

kummst na Huus, denn fehlt door wat,

harst alles up' Zettel schräben,

ja, so is dat nu mal eben.

Du föhrst eenfach noachmal los,

nee, nee wie kummt dat blos?

 

 

 

 

 

To'n Föhstück nimmst du dree Tabletten,

de schöllt dien Gedächtnis retten.

Doch plötzlich deihst du fraagen,

sind de Dinger all in dien Maagen?

Hest' de all rünnerschluckt dörch de Kähl?

Tweemal nemmen dat ward toveel.

Nee, wat schall ick door von holen,

hör ick nu all to de Oolen?

 

Vergitt's 'ne Räknung to betaalen mal,

is dat denn je ganz fatal,

weil man denn 'ne Mahnung kriggt,

meisten's  se mang de Post noch liggt.

Denn kummt door, dat is nu so,

noch 'ne Mahngebühr doorto.

 

Oold war'n, door mußt dick in fügen,

kannst nich ewig jung mehr blieben.

Heff keen Angst und wäs keen Toor,

bliew stehts ruhig, behol Humor,

schaff dick Freude, bliew in Schwung,

wäs toofräden, denk positiv, läw gesund

und hoff up Gottes Sägen,

denn lett' sick ook in' Öller läben!

 

Freude.  Freude Schöner Götterfunke

 

Freut jük öber jede Stunde,

de jü leewt up düsse Welt.

Freut jük, dat de Sünn upgeiht,

und de Dag ward wedder hell.

Jü könnt atmen, jü könnt föhlen,

jü könnt froh dörch’t Leeben gahn,

freut jük dat jük andre brukt,

jü jüm noch to Sied  doht stahn.

 

 

Freut jük öwer jeden Morgen,

dat een nee’e Dag anfangt.

Freut jük, makt jük keene Sorgen,

heff doch keene Angst und Bang.

Jü könnt hoffen, jü könnt glöben,

jü könnt lachen fröh und lat.

Freut jük wenn de düsteren Wulken,

ok denn bald vörröber gaht.

 

Freut jük ok an jeden Abend,

dat jü een Tohuus noch hebbt.

Freut jük öwer schöne Sunden,

de jü nu all hebb erleewt.

Jü könnt leeben, jü könnt dräumen,

jük mit andern good verstahn.

Freut jük öwer jede Stunde,

de man kann noch wiedergahn.

 

Freut jük öwer jede Stunde,

de wie noch tohopen sind.

Freut jük öwer jedet lachen,

dat uns froh froh noch stimmt.

Jü könnt lachen, jü könnt singen,

wie is doch de Welt so fein,

möch jük doch nu all’s gelingen,

dankbor jük uppt Läben freun.

     

   Een bet'n mehr..

 

Een bet'n mehr Freeden

und weniger Striet

denn let' sik dat läben

to jeder Tied.

 

Een bet'n  Freud' sik gönnen,

und sik argern nich gliek,

nich blos jagen und rönnen

nur dat maakt eenen Riek.

 

Een bet'n mehr wagen,

und nich blos jammern,

nich blos grübeln und klagen,

mal hölpen eenen annern.

 

Een bet'n mehr Wohrheit,

eenanner vertroon,

dat bringt mehr Kloorheit,

man mutt ok wat doon.

 

Een bet'n mehr "wie,"

nich ümmer blos "ik"

verzaag du nie,

und hoff up dien Glück.

 

Erinnerung

 

Erinnerungen sind, still und lie’s

se treckt uns in’ Bann,

sind dat eenzigste Paradies,

ut de man uns nich vedrieben kann.

 

Sind Biller ut de oole Tied,

Erfohrungen, Momente ut’n Leeben,

Gedanken wie man se wedder süht,

keen Verbot kann de uns nehmen.

 

Se ward uns in’ Läben blieben,

sind Bousteen, up de man kann vertroun,

keeneen kann Erinnerungen verdrieben,

dor kannst de Tokunft up boun.

 

 

 

Et is een Finster, dat ümmer apen steiht,

keener kann dat verschluten,

ok wenn de Tied wiederloopen deiht,

kann’st du de Erinnerung gebruken.

 

De Tied ward wieder rönnen,

mann dörf nich rasten und rouhn,

giwt blot eenen Wech vör’t Können,

mann mutt doorvör wat doun.

 

Na vörn hen mutt man streeben, ,

toun Jammern hesst oft keenen Grund,

nutz ut dan Oogenblick im Läben,

aber bewohr dik de Erinnerung!

 

Positiv denken

 

Nich sabbeln und snacken,

fix ok mal topacken.

Nich zögern und zagen,

sülmst mal wat wagen.

 

Nich hasten und rönnen,

sik ok Tied mal gönnen.

Nich strieden und tanken,

dorför öfters  mal danken.

 

Nich Mammon und Geld,

dat Können bestimmt de Welt.

Nix verschuben up morgen,

wat du hüt kannst besorgen.

 

 

 

 

Nich leegen und öwerdrieben,

ümmer bi de Wohrheit blieben.

Nich sik up anner Lüüd verlaten,

wat kummt, sülmst anfaaten.

 

Nich sik öwer alles argern gliek,

jedet Ding brukt siene Tied.

Nich denken, alles is so schwoor

bliew ruhig, denn kummst du kloor

 

Nich jammern, positiv denken,

sik sülmst Freude mal schenken.

Nich andere bestimmt dien Leeben,

nur du alleen und Gottes Seegen.

 

 

De tein Gebote in een Satz:

 

Up düsse Welt verdeent dat Läben nur,

wer Ehrfurcht hett,

vör Gott, dan Minschen und de Natur.

 

De rechte Mann

 

Wer Wohrheit mag, nich ümmer lücht,

sien Freund und Kumpel nich bedrücht,

keenen Lump de Stäbel putzt,

nich dat eegene Neest beschmutzt.

 

Wer fast to siene Heimat steiht,

egal woher de Wind ok weiht,

keene schwore Arbeit scheut,

fiern kann, sik ok mal freut.

 

 

Wer free sien Meenung to seggen wagt,

nich ümmer jammert blos und klagt,

dan Ogenblick utnutzt und vertroot,

fast up siene Tokunft bout.

 

Wer öfters ok noch Platt snackt,

alles glieks richtig anpackt,

wenn’t ween mut, ok mal schwiegen kann,

dat is vör uns de rechte Mann!

 

Noch wat..

 

Klappt manches mal nich so,

legg dik beruhigt schlapen,

een Döör is nu erst to

und dusent sind noch apen.

 

Hest du Arger, hest du Sorgen,

geiht manchmal wat verkehrt,

Hauptsak du bist klööker worden

und hest doorbi wat lehrt.

 

Snack wenig aber wohr,

und vör allen Dingen,

wat du koff’st betal in boor,

wat nich dien is, dat lat lingen.

 

Und süht dat ut ok mal so schlecht,

geiht dik mal wat doorneben,

dat loppt sik alln’s wedder t’recht,

so is dat nu mal in Läben.

 

Wie arm is doch de Minsch dran,

de nich vergeben kann,

argert sik sülmst, is doch kloor,

makt sik doch dat Läbem schwor.

 

Du läwst blot eenmal up de Erd,’

een jeder Dag kummt nee’t,

veel grübeln is de Saak nich Wert.

„Bliew ruhig,“ west bescheet?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gedichte vör’t Johr

 

Neejohrsgedanken

          

Dat oole Johr is vörbi nu jüst,

dat nee'e vör uns steiht

und jeder von uns geern wüst

wie't in nee'en Johr nu wiedergeit.

 

Wat west is, dat is nu vörbie,

door kannst du nix mehr maaken,

wat kommen deiht, dat weet man nie,

dan' Oogenblick mußt du fast anfaaten.

 

Wenn't ook mal schlecht utsüht,

wat kümmert dick dat Morgen,

läben musst du hüt,

vegitt all' diene Sorgen.

 

Maak von de Angst dick free,

bliew bi de Wohrheit du,

gestalt bewusst dat Läben nee,

denn find'st du Glück und Ruh'.

 

Na vörn musst du sträben,

und fallt dat noch so schwoor.

Schaff Freunde dick in' Läben,

denn geiht schon alles kloor.  

 

Bewohr als Schatz wenn't geiht

und süht dat ut ook trübe,

dick Hoffnung und Tofreedenheit,'

'nen fasten Globen und de Liebe.

 

 

 

Nur, wer na all de Möh und Kraft,

na all dat veele Sträben,

sick alle Daag nee'e Freude schafft,

versteiht richtig to läben.

 

Eenen Rat kann ik noch geben

und fallt dat noch so schwoor

wes ok mal bet’n mehr tofreeden

und bliew gesund in nee’en Johr

 

Een lüttget Saatkörn

 

Een lüttget grauet Saatkörn,

liggt still in griesen Sand.

Keen Minsch deiht sick doran störn,

an' Wech an' Waldesrand.

 

Von Himmel kummt een warmen Strahl,

von milden, hellen Sünnenschien,

fallt up de natte Eerd hendal,

in' Saatkörn röögt sick een Kiem.

 

Wo kriggt de Kiem de Kraft her?

Een lüttge Plant sick häwt,

ut düsse griesen, grauen Eerd,

na'n Sünnenlicht hensträwt?

 

Langsam wasst een schöne Plant,

mit veele, runde Blääd,

an Wech door, an Waldesrand   

up düsse griese, graue Stää.

Wo hefft de Blääd de Form her,

wie kann dat blos angahn?

Up düsse griese graue Eerd,

deiht door een Plant nu stahn.

 

De Plant in ehren hellen Gröön,

is worden ganz schön grood,

fangt nu all an to blöhn,

in Farben blau und rot.

Wo kriggt de Bloom de Farw her,

woher de ganze Pracht?

Ut düsse griese, graue Eerd,

so eenfach öwer Nacht?

 

Mit wunderbaren, sööten Duft,

treckt uns de Bloom in' Bann,

erfüllt de warme Sommerluft

und lockt de Schmetterlinge an.

Wo kriggt de Bloom dan' Duft her,

de zart de Bloom entströmt?

ut düsse griesen grauen Erd,

se unsere Nääs verwöhnt?

 

Een riepes Saatkörn fallt dal,

de Bloom verwelkt, brickt tohoop.

Wech weiht de Wind de Plant upmal,

dat wör de Plant ehr Läbensloop.

Wo kummt blos de Wind nu her,

de door so bannig weiht?

De Stää, de is nu kahl und leer,

keen Plant door nu mehr steiht.

 

Een lüttget grauet Saatkörn,

liggt still in greisen Sand.

Keen Minsch deiht sick doran störn,

an' Wech an' Waldesrand.

 

 

 

 

 

Fröhjohrsleed

 

Melodie: Mien Vader is een Wandersmann

 

Jetzt kummt de schöne Fröhjohrstied,

wie alle uns schon freut,

wo alles wedder gröön utsüht,

de bunten Bloomen blöht.

 

Wo jetzt de linden Lüfte weiht,

In' Holt, in Fluur und Feld

und alles wedder wassen deiht,

wie schön is doch de Welt.

 

Wo nu de warme Sünn fix strahlt,

up't frische Morgendau,

wo farbig jetzt dat Fröhjohr malt,

in Farben rot und blau.

 

De Weiden und Sumpfdotterbloomen,

blöht schon am Rand von' Moor,

de Spree'n, und Schwalben sind all kommen,

de Kiebitz is all' door.

 

Bunt is de  schöne Bloomentracht,

dat alles ward nu gröön,

na langer, kooler Windernacht,

will't wie uns düchtig freun.

 

Wo jetzt de bunten Bloomen duft,

summt fliedig nu de Immen,

in de lauen, frischen Fröhjohrsluft,

könnt se all Honnig finden.

 

 

 

Bööm doht nu all Knospen drieb'n

De Kuckuck roppt in' Wald,

Lat doch to Huus   nu blieben,

wee'nt buuten nich gefallt.

 

All de Vaagels,  sind an singen,

maakt uns dat Haart ganz wiet,

se will't uns  nee'e Freude bringen,

vörbi, de  Windertied.

 

Wer nu noch in de Stuuw rüm sitt,

dat is doch allen kloor,

kriggt nich dat schöne Fröhjohr mit,

de schönste Tied in' Johr. 

                                                                                                                                    

            Maientied

 

Maidag is, nu is't sowiet,

gröön sind Wischen, Feld und Au.

De Sünn von' blauen Himmel schient,

up't frische natte Morgendau.

 

De Leer'k sick to'n Himmel schwingt,

Storch und Schwalben sind all door.

De Nachtigallen ehr Leed erkingt,

mit Melodien hell und kloor

 

De Specht an dröögen Boom kloppt,

dat Kitz fiept an' Waldesrand,

von wieden her een Kuckuck roppt,

dat is een vullen Maienklang.

 

Et blöht de Bodderbloomen,

de Kirschen und de Appelböhm.

Alles is in't wassen kommen,

wie is de Mai doch schön.

 

Genießt dan Wonnemonat Mai,

wenn all de bunten Bloomen duft,

in Holt und Feld und up de Hei',

genießt de sööte Maienluft

 

O Minsch, wat is dat vör ne Freud,

maak Oogen, Ohr und Haart wied,

wenn alles wasst und gröönt und blöht,

to de schönen Maientied.

 

 

Erntedank

 

Harwstwind nu öber de Stoppel weiht,

vörbi de schöne Summertied,

de Wind hett nu na Norden dreiht,

de Winder is nich mehr wied.

 

De Dau in Gras wie Perlen blinkt,

in hellen Morgenlicht,

aff und an een Vaagel singt,

de door am Himmel flücht.

 

Bunt sik de Blääder farwt,

in warmen Middagssünnenstrahl,

et ward nu wedder Harwst,

de Eckeln fallt von Eekboom dal

 

Goldig glänzt de bunte Wald,

de Himmel zeigt een sattet blau,

doch langsam ward dat köller bald,

Nebel treckt öwert Feld' und Au.

 

 

Schwalben sind na’n Süden flagen,

de letzten Bloomen sind an bleuhn,

an goldigen Oktoberdagen,

kann sik uns Haart nu freun.

 

Wenn düstere Wulken trübt dat Licht,

denn kümmer dik nich d’rüm,

bewohr di diene Tooversicht,

achter de Wulken schient doch de Sünn!

 

De Minsch seggt Dank vör de Arn,

vör dat wat brocht het dat Feld,

et können alle Satt nu warn,

wenn Freeden har de Welt.

 

Wie läwt hier in Wohlstand, leewe Lüüd,

giwt veel Minschen de hebbt Not,

de bitt jeden Dag noch hüt,

ümm ehr täglich Broot.

 

Bedenk dat und wees tofreeden,

alle Riektum is nix wert,

et können alle Minschen leben.

wenn‘ wirklich Freeden  wär up uns Erd.

 

   

 

       Novembertied

 

Novembernebel treckt öwer de Au.

Niedrige Wulken trübt dat Licht.

In Spinnengewäbe, hängt Perlen von' Dau,

de witte Nebel versparrt de Sicht.

 

 

 

Dat natte Loof bedeckt de Erd,

as leeg een Teppich door,

de Bööm hefft keene Bläder mehr,

et fangt to nieseln an sogoor.

 

Rot lücht de Vaagelbeern.

de Hagebutten sind all riep,

keen Vagelstimmen kann man hörn,

is griese, graue Novembertied.

 

O Minsch do nich verzagen,

dat bringt doch goornix in,

na all de griesen düstern Daagen,

schient bald wedder mal de Sünn.

 

De Frust bringt wedder kloore Sicht

de düst're Teid geiht ook to End,

bald brennt dat eerst Wihnachtslicht,

bald is dat nu Advent.

 

Wihnachtstied                                                                                                           

 

Wat wär dat Wihnachten fröher schön,

wie dä man sick up Wihnachten freun.

Wenn man de Hecktick hüt so süht

har'n wie 'ne schöne Jugendtiedt.

 

Alles wär ganz anders ick glöw't fast

Keen Iilen, keen Tempo, keene Hast

wie dän wie an Wihnachtsmann glöben

und up Wihnachtsabend richtig töben.

 

Eerst mit de Kerzen up'n Adventskranz,

güng dat los mit dan' Wihnachtsglanz.

Wihnachtleeder noch alleen singen,

wie dä dat doch so herrlich klingen.

 

As Kind Kooken backen, alleen utstäken,

ümmer wedder in Bakaaben käken,

wat dän wie domals gieren,

warm noch möß man de probier'n.

 

Schooh, wör'n stellt blitzeblank,

up de witte Finsternbank.

Fröh am annern Morgen,

har man so siene Sorgen.

 

Har de Wihnachtsmann dat nich vergetten,

oder dä door eene Rouh instäken?

ob he uns woll wat brocht hett,

Schokolade, Kekse, Appel oder Nött?

 

Wihnachtstied wär'n alle brav, ick meen,

denn de Wihnachtsmann,könn je alles sehn.

Wunschzettel mössen wie schrieben,

doorbi dörf man nich överdrieben.

 

Akkurat wär unsere Schrift,

weil't süß bestimmt nix gifft.

Oma dä oft Märchen uns vörläsen,

wat mössen wie blos artig wäsen.

 

Vör Wihnachten wör noch schlacht,

wat hett uns Hart den lacht.

Denn dat gäw doch ümmer,

'ne lüttge Lewerwoost vör de Kinner.

 

Kott vör Wihnachten o, Mann, o Mann,

kömen wie Kinner in de verzinkte Badewann.

Mudder köm doorbi bannig in Schweeten,

dä uns von ünnen bet baben fix affseepen.

 

Wihnachtsgedichte möß man öben,

wie könne nich de Tied afftöben.

hölpen geern bin Reinemaken

tellen, wie oft man möß noch schlaapen.

 

Dräumen von Wihnachtsmann is doch kloor

Endlich wär denn Heiligabend door.

De Tieden sind nu lang  all her,

ach wenn man wedder mal Kind mal wär.

 

Oft denk ick in Stillen,

könnst du eenen Wunsch dick erfüllen,

ick wör mick wünschen ganz geschwind,

ick wär noch mal sün lüttget Kind.

 

Wihnachtstied, domals ene schöne Tied

Wihnachten schön ook hüt?

Domals wärn de Lüüd noch tofreeden.

Hüt bestimmt de Hecktik unser Läben.

 

Wihnachtleeder alleen noch singen,

Nee,dat mutt dat Tonband bringen.

Wat kofft is vör veel Geld ,                            

ward ünnern Dannenbom stellt.

 

Je und dat is dat nu mal eben,                              

Schenken heet von Harten gäben.

Heiligabend heet ook Stille Nacht,

hest door ook all mal an dacht

 

 

Doch de allerhöchste Wert,

is dat Freeden is up düsse Eerd.

Freeden und Freude makt uns alle riek.

Allen eene gesegnete frohe Wihnachtstied.

 

 

Platt

 

In de School lehrt Englisch de Kinner,

dat ist besimmt 'ne feine Saak,

snack Plattdütsch mit jüm ümmer,

denn könnt se ook uns Muddersprak.

 

Nich jeder kann Platt noch schrieben,

good, dat man't aber noch versteiht.

Platt snacken dat mutt blieben,

süss uns Mudderspraak verloren geiht.

 

Noch ist dat nich to lat,

een jeder kann't anpacken.

Dat beste vör uns Mudderspraak,

is ümmer plattdütsch snacken!

 

Wer twee Spraaken snacken kann,

Hoch und Platt, dat is gewiß,

dat weet doch woll een jeder Mann,

dat dat keen "Dööskopp" is!

 

 

 

Mit up’n Wech

 

Und fallt dat noch so schwor,

nich hasten, ruhig blieben,

bewohr di dien Humor,

und ümmer neeschierig blieben.

 

 

 

 

Sprüche ut mien annern Böker

sind aber oftmals in de Gedichte ok to finden

 

Egal ob Glück oder Pech,

en bet’n mehr Vertroon,

för dat Können giwt nur eenen Wech,

man mut doorvör wat doon.

 

     *********

Musst ruhig blieben,

nich hasten und jagen,

lat dik nich drieben,

dat sleiht bloß up’n Magen,

 

     *********

Gah ümmer de Sünn entgegen,

denn hest man dan Schatten achter dik,

up all dien Wegen,

richt na vörn hen dien Blick.

 

      *********

Wenn mal schlecht snackt ward öwer eenen,

lat em schludern und vertellen,

du hest je twee Ohren, will ick meenen,

musst eenfach up Döörchzug stellen.

      

        *********                                                                                

Giwt Licht und Schatten up de Welt,

doch det Läbens Sünnenschien,

is nich Riektum und nich Geld,

is Arbeit und fröhlich sein.

 

     *********

Segg blos, wat is woohr,

watt du köffst, betal in boor,

und vör allen Dingen,

wat nich dien is, dat lat liggen.

 

 

 

Jede Dag in dien Läben,

giwt blos eenmal up de Welt,

Tied, so is dat eben,

kann’st nich kööpen dik vör Geld.

 

     *********

Hest du Arger, hest du Wut,

hefft se dik in Wallung brocht,

denn gah to Bett und schlaap dik ut,

hest dat all mal versocht?

 

     *********

Giff dik man keene Möh,

dat musst du begriepen,

kann'st höö'n keene Fleuh,

keen Houhn an' Schwanz rümrietn.

 

     *********

An Krankheiten sind oft schuld,

Stress und Arger und de Ungeduld,

ruhig blieben und  fröhlich sien,

is doorvör 'ne goode Medizin.

 

     *********

Et  kann gewiss een jeder Mann,.

wer schall em dat verwehren,

in sien Böx maken wat he kann,

bruukt sick üm nix to scheeren.

 

     *********

Wer öwer andere meckert und kritisiert,

dan nehm ick dat nich übel,

weil he sik sülmst blamiert,

stellt man em mal vör'n Spiegel.

 

     *********

 Man weet nur, wat man kann,

wenn man wat beginnt,

drum fang mal ruhig etwas an,

nur wer wagt, gewinnt.      

 

Wullt gesund du blieben,

wenn alles geiht mal quer,

lat dik ruhig drieben

und denk an gornix mehr.

 

     *********

Alle Urspung kummt ut Gottes Hand,

ook du o Minsch, drum segg em Dank.

 

     *********

Nutz ut dien Tied,

und hol dik parat,

de Ewigkeit is nich mehr wied,

denn bald ist‘ doch to laat.

 

     *********

Dat Läben is oft een schwoore Last,

man bruukt een Ziel in Läben,

Freude, Geduld, Ruhe, keene Hast,

jümmer bloß na vörn hen sträben.

 

     *********

Verlang du nich, dat alles geiht,

wat man sik wünscht mal eben,

een bet' mehr Tofreedenheit,

denn lett sik beeder läben.

 

     *********

Klappt manches mal nich so,

legg dik beruhigt schlaapen,

een Döör is nu eerst to

und dusend sind noch aapen.

 

     *********

Wenn een Hund bellt und huult,

mutt he dat Muul upmaaken,

wenn du wat weeten wullt,

denn musst du eenfach fragen.

 

 

Nur wer na all de Möh und Kraft,

na all dat veele Sträben,

sick all Daag nee'e Freude schafft,

versteiht richtig to läben.

 

     *********

Nich Riektum und nich Geld,

hölpen deiht de Minschen nur,

de Ehrfurcht in düsse Welt, 

vör Gott, de Minschen und de Natur.

 

     *********

 

To schnell vergeiht de Tied,

de niemals stille steiht,

wat du doo'n wullt, do gliek,

weil't süss verloren geiht.

 

     *********

Do nich ümmer snacken

und blos fragen,

du musst ook mal topacken

und musst ok mal wat wagen.

 

     *********

Arbeit und fröhlich sien,

is  'ne goode Medizin,

Woohrheit und Licht,

bringt Tooversicht.

 

     *********

Door kannst dik nich wehr'n,

nix up de Welt is ewig,

sülmst een hübsche junge Deern,

ward, wenn se old is, eenmal schäbig.

 

     *********

Wenn dien Schiff in Unwäder,

tosend mit de Wellen ringt.

griep du na dan letzten Spläder,

de Wellen dik noch bringt.

 

Perr'st du mal in Koohschiet rin,

denn hest de Nääs to hoch dragen,

doröber sik argern hett keen Sinn,

dat sleiht blos up'n Magen.

 

     *********

Stell nich jümmer dik de Fraag',

wied' wiedergahn schall morgen,

een jeder Mann hett siene Plaag',

een jeder siene Sorgen

 

     *********

Schaff dik een wenig Freud',

und jümmer gooden Moot,

nur dat is wat hölpen deiht,

denn ward de Tokunft goo

 

     *********

Maak von de Angst dik free,

bliew bi de Wohrheit du,

gestalt bewusst dat Läben nee,

denn findest du Glück und Ruh.

 

     *********

Bewohr as Schatz wenn't geiht,

lopp't manches ok mal scheef,

de Hoffnung und Tofreedenheit,

'nen fasten Globen und de Leew.

 

     *********

Heff een Wort mal vör andere,

de sik sorgt und quält,

dat is wat hölpt

und manchmal so fehlt.

 

     *********

Hest du Arger, hest du Sorgen,

geiht mal wat verkehrt,

Hauptsak, du bist klöker worden

und hest dorbi wat lehrt.

 

Een Minsch is fuul,

de andere fix und drall,

wat dan' eenen sien Uhl,

is dan' andern sien Nachtigall.

 

     *********

Lach und freut dik in uns schöne Welt,

gönn't Ruhe jük to'n Erhaalen,

doorvör bruuk'st du keen Geld,

bruuk'st keen Stüür'n vör betaalen.

 

     *********

Tofreedenheit und nee'en Moot,

dat deiht uns allen good,

vergetten de Sorgen,

de Herrgott giff uns siene Rouh

und ook Gesundheit doorto

hüt nacht und ook morgen.

 

     *********

Wer keen Spaß mehr versteiht,

keen Sinn hett vör Humor,

sik öwer alles argern deiht,

de hett dat im Läben schwor.

 

     *********

Sick freu'n und ruhig blieben,

is enn wohret Glück,

deiht keen Arzt verschrieben,

kann man nich kööpen sik

 

     *********

Gönn di mal 'ne stille Stund,

keen Tied, to strieden und to zanken,

to jagen  hest du oft keen Grund,

doorför veel Tied, üm mal to danken.

 

 

 

 

Eenen Rat kann ik gäben,

nimm keen Ehrenamt du an,

deihs't ruhig und gesünder läben,                       

lat doch mal de andern ran.

 

     *********

Gesundheit und Seegen,

dat is der allerhöchste Wert,

de Herr mach em uns gäben,

solang man läwt up düsse Eerd‘.

 

     *********

Wull't du ruhig läben,

mit dien Kinner, mit dien Froo,

lat dik keen Ehrenamt gäben,

door hört veel Tied doorto.

 

     *********

Vör dien Angst kann'st nich wechloopen,

se maakt krank, und loppt een achteran,

nimm all dien Mout tohoopen

und gah door ruhig gegen an.

 

     *********

Een bet'n mehr  Wohrheit, 

eenanner vertroon,

dat bringt mehr Kloorheit,

man mutt door wat doon.

 

     *********

Een bet'n mehr Freeden

und weniger Stried,

denn et' sick läben,

dat makt eenen riek.

 

     *********

Bist hüt noch fröhlich und gesund,

de Welt steiht dik noch aapen,

doch plötzlich kummt dien Stund,

denn kann'st du nix mehr maaken.

 

Heff Sünn in Harten,

und bliew gesund,

nich jammern und qarken,

doorto hest‘ keenen  Grund.

 

     *********

Söök  nich, dat is doch kloor,

dat Glück in de wieden Welt,

schaff et dik doch door,

wo Gott dik henstellt.

 

     *********

Vertroo du up de Steern,

wenn dik mal keen Sünn mehr lacht,

man kann  ok wat mal leern,

wenn ännert sik de Nacht,

 

     *********

Wenn man sik sülmst kitzeln deiht,

kann man lachen wann man will,

wenn man up'n Wech nich wieder geiht,

denn steiht man eben still.

 

     *********

 Hol nich för Fröhjohrswind,

wenn de Sturm dat Brusen kriggt,

wäs nich glieks vör alles blind,

hol dat Irrlicht nich för Licht.

 

     *********

Pack de Arbeit an ganz fröh,

hoff upp uns Gott sien  Macht,

denn na all det Dages Möh,

bringt Freude dik‚ de Nacht.

 

     *********

Danz nich dörcht eernste Läben,

gah‘ mit ruhig fasten Schritt,

nutz ut na all dien Streeben,

so good du kannst, dan‘ Oogenblick.

 

Wenn det Freundes Hart hett laagen,

een Freund siene Treue brickt,

do nich glieks verzagen,

is de Saak ok ganz verzwickt.

 

     *********

Süsst dan Sturm heran du kommen,

nimm dan Hafen woll in Acht,

bliw du ruhig und besonnen,

Gott beholt doch sien Macht.

 

     *********

Schäm dik nich der Traanen

wenn dik mal to’n weenen is,

denn de Daag ward kaamen,

de Freude bringt, dat is gewiss.

 

     *********

So is nu mal dat Läben,

dorto is man gebor’n

man mut na vörn hen streeben,

wer uppgiwt, is verloren.

 

     *********

Heff keen Angst und Bang,

mak dik nich ümmer Sorgen,

pack de Saak glieks ruhig an,

verschuuw du nix up morgen.

 

     *********

Du läwst bloß eenmal up de Erd,

een jeder Dag kummt nee’t

veel grübeln is de Saak nich Wert.

„bliew ruhig,“ weest bescheed?

 

     *********

Düster mag de Nacht upptrecken,

een Stern am Himmel steiht,

sien Licht ward dik uppwecken,

und wiesen, dat alles wiedergeiht.

 

Treck nich ewig in de Fern,‘

in de Welt mit suuss und bruuss,

denn det Glückes reinste Stern,

lücht doch ok in Vaderhuus.

 

     *********

Wat dien Been nich böört,

kann dien Buckel nich drägen,

wat dik sülmst nich gehört,

kannst eenen andern nich gäben.

 

     *********

Hesst poor Schnaps du drunken blos,

denn lat dien Auto man stahn,

süss bist dien Lappen los,

musst to Food na Huus hen gahn.

 

     *********

Driew  an Morgen dien Geschäfte.

Meddags drink een Glas vull Wien,

fier am Abend, aber nee’e Kräfte,

sammel nachts dik wedder in.

 

     *********

Snack wenig, aber wohr,

wat du koffst betal in boor,

fürchte Gott und vör allen Dingen,

wat nich dien is, dat lat liggen.

 

     *********

Dat Läben is eene Last oft hüt,

man brukt een Ziel in Läben,

Freude, Geduld und ok mal Tied,

man mutt na vörn hen sträben.

 

     *********

Egal ob Glück  ob Pech,

musst mehr up dik sülmst vetroon,

för dat Können giwt bloß eenen Wech,

man mut doorvör wat doon.

 

So is nu mal dat Läben,

keen een, weet wie dat mal end,

kann’st noch soveel streeben,

de Tied, se rönnt und rönnt.

 

     *********

Bist hüt noch fröhlich und gesund,

de Welt steiht dik noch aapen,

doch plötzlich kummt dien Stund‘,

door kann’st du nix an maaken.

 

     *********

Hesst du Kummer, hesst do Sorgen,

kumm rin und snak dik ut,

verschuuw du nix up morgen,

aber wenn du rut geihst, hol de Schnut!

 

     *********

Wullt du wiederkommen in Läben,

musst na vörn hen streeben,

wullt du Knecht warn, musst dik bögen,

wullt du mehr, denn musst dik rögen.

 

     *********

Wie arm is doch de Minsch dran,

de nich eenmal vergäben kann,

argert sik sülmst dat is doch kloor,

wat makt sik de dat Läben schwor.

 

     *********

Bild‘ dik nix in,

wäs fliedig und drall,

Klook musst du sien,

öwerschlau sind doch de annern all‘.

 

     *********

Wohre Freundschaft, de mutt sien,

up uns so arme Eerd‘,

falsche Freunde bring‘t nix in,

sind keenen Pennig wert.

 

Jedet Ding hett twee Sieden,

 seggt de Fuule gliek,

 und ganz gediegen,

 he leggt sik up de anner Siet

 

     *********

Und süht dat ut, ok mal ganz schlecht,

geiht mal watt doorneben,

dat loppt sick alles wedder t‘recht,

so is nu mal dat Läbe

 

     *********

Nich hasten und jagen,

nich blos ümmer rönnen, ,

dat slieht blos up’n Magen,

Mann mut ok Ruhe sick gönnen

 

     *********

Dat Läben is oft schwor,

mal trurig, mal schön,

möch alles weeten is doch kloor,

doch de Weißheit liggt bi Gott alleen.

 

     *********

De Klooke, so deiht dat heeten,

giwt nah, dat is gewiss,

blos nich toveel, dat musst weeten,

wie du süss sülmst de Dumme bist.

 

     *********

Erinnerung is een Droom,

ut längs vergahne Tied,

dan Ogenblick musst du wat doon,

de Tokunft is noch wied.

 

     *********

Lat uns Brücken boon

Nich blos in Wöör und Gedanken

Und up de Tokunft fast vertron

Brücken sind beeder as Schranken

 

Schaff Freude dik, to jeder Tied,

musst mehr up dik sülmst vertroon,

oder glööwst du, andere Lüüd ,

ward vör dik dat doon?

 

 

 

Wunsch in Öller

 

De Herr möch uns in  Öller schenken,

gesunde Oogen üm sehn to können,

eenen klooren Kopp to’n denken

 und Been, alleen ton Klo to rönnen.

 

So is nu mal dat Leeben,

doorto sind wie  gebor’n,

man mutt na vörn hen streeben,

wer uppgiwt is verlor’n.

 

.Und fallt dat noch so schwor,

nich hasten, ruhig blieben,

bewohr di dien Humor,

und ümmer neeschierig blieben.

 

Positiv denken,

sich sülmst eene Tokunft gäben,

anderen Freude schenken,

ist Balsam in Leeben

 

Carl Friedrich Bautsch

 

 

 

 

 

 

 

Gr. Hesebeck Oktober 2013          ©

Nathan der Weise

Ring--Parabel

 

G. E. Lessing

 

 

(Plattdütsch C, Fr. Bautsch)

 

 

 

 

 

 

 

 

                              Een Wort vörwech

 

 

               Worüm heff ik Nathan der Weise öwersett? 

 

Seit dat Minschen giwt, hebbt se an Götter glöwt.

In de Bibel steiht: Gott hett Himmel und Eerd schafft.

De Wissenschaft hett hüt veel erforscht und doch steiht veeles noch apen. Wie könnt hüt dan Rägenbogen erklärn, dat je mal en Gottesteeken wär. Wer weet aber, wie unendlich dat Weltall is? 

Uns Minschlicher Körper mit Gedanken mit  de veelen Zellen, is noch lang nich erforscht. Nee'e resistente Kranheiten entstaht.

Wie könnt Atome sichtbor maken und in Weltall uns Raketen schicken. Uns Läben hier sall mal ut Stickstoff Moleküle entstahn wäsen. Et ward ümmer  mehr erforscht. 

Doch mutt je eener door wäsen , de dat eeste  Atom , de eerste Welt schafft hett. Ohne nix, is nix, Von nix kann nix kommen.         

 "Am Anfang war das Wort" und Wort bedüüd up griechisch "Logis" hett also wat mit Logik to doon. De Minschen hebbt sik öwer de Spraak verständigen könnt. So können se ehre Meenungen uttuschen.

Kulturen und Gemeinschaften sind entstahn. Ob ehre Gottheiten nu Baal, oder bi de Griechen Zeus, bi de Indianer Manitu und andere Götter west hebbt is egal.

Bi uns seggt man, dat  bi de oolen Germanen Wodan, mit sien Schimmerlgespann öwern Himmel jagt is, oder Donar mit sien Hommer dat Gewitter makt hett, Freia oder de Göttin Ostara  dat Fröhjohr doorstellt.

Alle Kulturen hebbt ehr Vörstellung von Gott oder von den Göttern hat.

Dat is von Mund to Mund wiedergäben worn.

Eerst mit de Schrift, können se ook vör de Tookunft fasthol'n warn. Tonächst wär'n dat Hyrogyphen und de Keilschrift. Ut düsse Schrift hett sik dat Alphabet mit sien 26 Bookstaben vör etwa 3000 Johr entwickelt. Mit düsse 26 Bookstaben, könnt wie hüt alles und in jede Spraak fastschrieben.

Na uns Glooben hett domals Moses  mit sien 10 Gebote am Barg Sinai in Steen inmeißelt . Dat oole Testament is ungefär vör 3000 Johr in Hebräisch schreeben.

De Gebote hebbt öwer Johrduusende de Minschheit regiert. De Inhalt von düsse Gebote,( heff ick mal Plattdüsch versocht in eenen Satz to bringen:) "Up düsse Welt verdeent dar Läben nur, wer Ehrfurcht hett vör Gott, dan' Minschen und de Natur"  Wat de 10 Gebote schafft hebbt, schafft 2000 Bundesgesetze und 3000 Verordnungen hüt nich mehr. Alleen von 1990-1994 sind in Dütschland 895 Gesetze neet makt worn. Dat giwt hüt öwer 220 000  Paragraphen.

 Moses sien Gesetze  erfüllen, könn ok keener. Ok nich de Juden und de annern Völker domals na dat ole Testament.

As Christen, hett uns aber Jesus de Vergäbung predigt. De frohe Botschaft!

Wer von uns könn ohne Vergäbung läben?

Mohamed hett 570 dan Islam gründt. De Fief Säulen Allah is alleen Gott, (In Schallah). 5mal beeden, Ramadan, Hölpen eenaner. und na Mekka-oder  na Medina in witten Bußhemd pilgern. Budda hett all 550 vör  Christus dan Buddismus prägt. Om ma ni padme hum "Oh du Kleinod in der Lotosblüte" Weddergeborn warn,-- Nirwana. De Konfutius glöwt an Geister, Ahnen und Dämonen  dat Yang u Ying System und se hebbt keen Keerken. Nee'e Seckten ward hüt noch gründ.

Re-ligo heet Rückverbindung to Gott. Alles wat man bewiesen kann is Pysik und dat andere de Methaphysik.

De groden Dichters hebbt sik to allen Tieden dormit beschäftigt wat de richtige Gloobe is . Ob dat Homer oder Sophokles oder Plato oder Schopenhauer, Nietsche  oder wer dat noch west hett. Sülmst Goethe mit sien Faust. 

He hett mal öwer Kopernikus seggt, weil he em nich glöwt hett, "Noch steht wohl der Babilonsche Turm, sie sind nicht zu vereinen , ein jeder Mann hat seinen Wurm, Kopernikus den seinen.

Giwt veel veel geschreebenes öwer dan Glooben.

Veele Kriege hett dat üm de Religionen gäben. Har Karl Martell nich 732  de Araber bi Tours und Portier schlaan, wärn wie hüt alle Moslems.

 In Ägypten, in Israel, in Irak, öwerall will man mit Gewalt dan Glooben diktiern.

Ümmer geiht dat üm de fraag: "Wat von Gloow is de richtige?

Wie kam ick nu up Lessing.

In de Weltbekannte Bibliothek von Wolfenbüttel.  hett de Dichter Gottfried Ephrain Lessing as Bibliothekar instellt west. Dor nemlich is dat Stück "Nathan der Weise 1770 von Lessing schreeben worn.

Lessing ist an 22. 1. 1729 as Söhn von eenen Pastor in de Lausitz gebor'n worn. He wär Schööler an de Fürstenschool in Meißen und hett denn in Leipzig Theologie studiert.  Een Ganze Reeg von Theatherstücke hett he schräben. am bekanntesten "Minna von Barnheim und Emilia Galotti. 1760 bet 1765 hett he bi dan Preußischen Kommandant in Breslau Sekretär west. 1767 hett dat Dütsche  National Theater in Hamborg em as Dramaturg beschäftigt  ( 104 Stücke) He har as Kritiker Uteenanersetzungen mit dan Hauptpastor Goetze ut Hamborg. Man seggt; Lessing wär een de de Dütsche Nationalität mit up dan Wech brocht hett.  He wär Kritiker, Dichter und Philosoph. Sien Gedanken üm dan Glooben hett he in Nathan dan Weisen, sien woll gtötztet Wark,  ton Utdruck brocht.

 In de Ringparabel doorut, lett he Saddan, dan Landesherrn

und Scheich  und dan Koopmann Nathan dan Weisen   öber de Religionen sik ünnerholen.

Is nich leicht, een Hochdütschet Werk in't Platttdütsche to öwersetten. Bliwt ok de Frag ob man dat maken sall,. Schon allen dat Wort Weise kann man nich mit "Wies" öwersetten, man segt je ok nich Wiesheiten . Twischen Weise und  klook giwt dat bi "Nathan dan Weisen" je noch eenen Ünnerscheet. Ick glööw aber dat is eenen Versöök Wert, dat mal in een anner Mundort dat to hör'rn. 

Mi hett düsse Ringparabel ümmer wedder ton naadenken anregt, und wenn jü jetzt mal bet'n henhört, ward jük Nathan ok  in't grübeln bringen.

Ick meen aber,  gerade in de hütige Tied, kann düsse Parabel in        

"Plattdütsch" doorto bidrägen, bi de veelen Debatten öwer de          

 Religionen und Sekten, een wenig wieder to hölpen. Ut düssen

Grund heff  ik versocht dat to öwersetten.  

 

 

 

  Ringparabel Nathan der Weise. (3. Aufzug, fünfter Auftritt)

 

Saladin.

Kumm nöger, Jud nöger!- Kumm ganz dicht ran!  Heff keen bang.

bloß keen Angst

Nathan.

Nee, de söllt dien Feinde hebben!

Saladin.

Du nennst dik Nathan?

Nathan

Ja.

Saladin.

Den weisen Nathan?

Nathan.

Nee.

Saladin.

Ja, du nenn'st di nich so, aber dat Volk roppt di so.

Nathan.

Kann wäsen, dat de Lüüd dat so seggt.

Saaladin.

Du glööwst doch nich, dat ik nich up dat, wat de Lüüd seggt ok hören do und door veel von hool.   Ik woll all ümmer mal dan' Mann kenenlehr'n, to dan man dan' Weisen seggt.

Nathan

Und wenn de mi bloß ut Schabernak so nennt?  Wenn dat Volk weise nix wieder bedüüden dä as Klook.  Klook bloß weil man sin Vördeel ruthaalen will?

Saladin.

Dan richtigen Vördeel meenst du doch?

Nathan.

Denn wär de, de dan' Vördeel nutzen dä de Klöökste. Denn wär Weise  und klook blos de.....

 

Saladin.

Ich möch mal weeten, wat du meenst. - Minschen ehr Vördeel de dat Volk nich kennt, kennst denn du de?   Heßt du al mal versocht de to kennen, heßt all mal nahdacht?  dat maakt eenen je all weise.

Nathan .

Jeder een denkt doch dat he weise is.

Saladin.

Nu do man nich so, de all to hör'n, de doht doch blos so.

(pringt upp) Lat un nu to Saak kommen.  Aber ehrlich, Jud,

so wie sik dat vör uns gehört.

Nathan

Sultan ik will di geern ehrlich mien Meenung seggen, dat ik di as Kunde ok richtig bedeenen kann.

Saladin.

Bedeenen, wat?

Nathan.

Du schasst dat Beste hem' und ok billig togliek. Ick mak di eenen gooden Pries.

 

 

 

Saladin.

Wovon snackst du? doch woll nich von dien Handelswooren?

Schachern mit di, dat kann mien Schwester maken. Mit verkööpen will ik gornix to doon hebb'n.

Nathan

Denn wullt du woll weeten, wat ick ünnerwegens von dien Feinde sehn und hört heff. Je wenn ik dor wat to seggen. sall.....

Saladin

Door hefff ik gornich an dacht, door heff ik miene Spione, dor weet ik all genoch von. Ik woll veelmehr weeten...

Nathan.

Segg wat wullt du denn weeten?

Saladin.

Ik woll von di ganz wat anners weeten und mi beleehr'n laten.

Wenn du nu schon so weise bist, segg mal: "Wat von Gloow, wat von Gesetz lücht dik am meisten in?"

Nathan.

Sultan, ik bin Jud.

Saladin.

Und ik een Muselmann. De Christ steiht zwischen uns.----Von düssen dree Religionen kann doch bloß een Religion de richtige wäsen.

Een Gloow kann doch blos de wohre Gloow wäsen.

Een Mann wie du, bliwt doch door nich stahn, wo he tofällig dörch sien Geburt henkommen hett.

Oder wenn he dorbi bliwt, denn bliwt he doorbi, weil he dat insehn deiht oder andere Gründe hett und nix beeder weet.

Nu seg mi mal worüm du bi dien Reliogion bliwst. Laat mi weeten worüm. Ik heff door all öfters öwer nahdacht, heff door aber noch nich veel Tied to hatt.

Lat mi de Gründe weeten, so ganz ünner uns, so ganz in Vertroo'n, dormit ik mi doorvon öwertüügen kann.

wie? du stutzt? und kiek'st mi so an?  Kann woll wäsen, dat ik de eerste Sultan bin, de dorvör sü'n Splien hett, wat man von Sultan gornich denken deiht, wat man eenen Sultan gornich totroot, nich wohr?

Seg mi dat mal, man los!  Oder wullt du noch Bedenktied hebben?

Ik laat di eenen Ogenblik Tied to'n Naahdenken.

(Ob de Schwester woll hörken deiht?) Denk na! Ik kaam glieks wedder 'trüch!

(geiht in’t Nebenzimmer)                                                                             

 

         Nathan der Weise (3. Aufzug sechster Auftritt)

 

Nathan

Hm! Hm! --watt schall dat! Wat will de Sultan? watt? Ick dach an Geld und he will-- Wohrheit, -Wohrheit! und will se so, so blank, as wenn de Wohrheit Geld wär! As wenn se Gold wert wär! As wenn man dat afftell'n könn. So as wenn man dat Geld in de Kass stickt, kann man doch keen Wohrheit kööpen und se in Kopp rinstäken. Wer is denn hier de Jud, he oder ick. Will he Wohrheit vör Wohrheit hem'? Will he mi een Fall stell'n?  ne de Gedanke is to lütt'.----To Lütt? --- Wat is denn vör eenen Grooden to lütt? Gewiß, he hett dat so prott seggt, as wenn man mit de Döör in't Huus fallt. Je aber wenn ik sien Fründ blieben will, mutt ik sachte vörgahn. Und wie mak ick dat nu? So ganz blot Jud wäsen, geiht je nich, keen Jude wäsen geiht eerst recht nich.-- Denn wenn Keen Jude, wör he mi fragen, worüm keen Muselmann? -- Töw, dat is dat! Dat kann mi retten!--- Nich blos Kinner vertellt man Märchen! --He kummt,   laat em man kommen!

 

(Siebenter Aftritt)

 

 

Saladin.

(De Luft is rein)-

Ik kaam doch woll nich to fröh  t'rüch?

Hest nahgrübelt, heßt nadacht, heßt di dat öwerleggt? Denn segg,

uns hört hier keener to, wie beide sind ganz alleen.

Nathan.

Möch doch de ganze Welt tohör'n.

Saladin

Is Nathan sien Saak so sicher? Ha, dat nenn ik eenen Weisen!  Nie mit de Wohrheit achtern Busch holen und sik vör de ganze Wohrheit insetten! Mit Liew und Seel, mit Good und Bloot!

Nathan.

Ja! ja! wenn dat nödig is und Nutz bringen deiht.

Saladin.

Denn kann ik woll hoffen, von nu an mien Titel as Weltverbeederer

wirklich drägen und beedere Gesetze maken.

Nathan.

Fein wär dat. Doch Sultan, ehr ik di ganz vertroo, dörf ik di eerst mal een Geschichte vertell'n? een Märchen?

Saladin.

Worüm nich? Ik bin all jümmer een Fründ von Geschichten west, vör allem wenn se good vördragen ward,

Nathan.

Good vertell'n, ob ik dat good kann, is sün Saak.

Saladin.

So stolz und trüchholend? Man los, fang an!

Nathan.

Vör veelen, veelen Joh'rn läw een Mann in Osten, de eenen weertvullen Ring har, de unschätzbor wär, de har em eener mal gäben har. De Steen, dat wär een Opal de in hundert verschiedenen Farben glänzen dä. Düsse Ring har de Kraft, vör Gott angenehm to maken, wer em in düsse Tooversicht drägen dä. Wat een Wunner, dat em de Mann dan Ring ümmer up'n Finger har und em nie afftrecken dä.

He har ok Order drapen, dat düsse Ring up ewig bi sien Huus blieben möß. Dat bedüü, dat düsse Ring ümmer wieder verarwt wör, an dan' Söhn, de de Beste von de Kinner wär. De mössen em den wieder verarben an dan, wer denn de beste und leewste wär. De Kaft in Ring alleen bestimm so, wär de Fürst von dat Huus wör. Verstah mik Sultan...

 

Saladin

Ik verstah, vertell wieder.

 

Nathan

So wör düsse Ring  nu wiederverarwt, von Söhn to Söhn,-- up een Vader, de har dree Söhn's.-- All dree, wärn em gehorsam und all dree harn ehrn Vader gliek leew. He wüß nich, ween von de dree de leewste wär. Mal wär de een leewer, mal de. Wenn se alleen wärn, dan wär de de natürlich ümmer de Beste, de jüst door wär. Keenen möch he seggen  dat he dan Ring nich hebben söll. He könn dat nich öwert Hart bringen und har jedem von jüm enselt dan Ring verspraaken. Dat güng solang good, bet he old wär und in Starben läg. Keenen aber woll he weh doon.

Alle söll'n sik doch ok up sien Wort verlaten können. wat doon?

Ganz geheim lööt he eenen Künstler kommen. Bi dan' bestell he, he söll twee Ringe maken, de genau so utsehn dän as sien Wunderring. Wat dat kösten dä wär em egal, se mössen nur genau so utsehn as sien Ring. Dat hett de Künstler denn ok so good makt, dat de Vader sülmst sien Musterring nich dor rutfinden könn.

Froh und ruhig, let he eenen Söhn na'n annern Kommen, giwt  nun jeden enzelten Söhn ganz geheim dan versprakenen Ring, giwt jüm noch dan Seegen dorto und staarwt. Du hörst doch Sultan?

Saladin.

(wendet sich betroffen von ihm ab) Ick hör to, ik hör! Kumm mit dien Märchen bald to End! Man to!

Nathan.

Ick bin am End, denn wat nu kummt, vesteiht sik von sülmst.-Kuum wär de Vader dod, kööm een jeder von de dree Söhns mit sien Ring an und woll de Fürst von dat Huus wäsen. Se ünnersöökt de Ringe, vertörnt sik, verklagt sik. Hölpt aber alles nix, keener weet, wat de rechte Ring is. Se könnt dat nich faststell'n.

(makt een Pause üm de Antwort det Sultans afftotöben)

Fast so, as wie, de je dan richtigen Glooben söken doht.

Saladin.

Dat sal de Antwort up mien Fraag wäsen?

 

 

Nathan.

Sall mi blos entschuldigen, dat ik mi nich tr'oon do, de  Ringe to ünnerscheeden, de de Vader mit Absicht so maakt hett dat se keen een ünnnerscheeden kann.

Saladin.

De Ringe!, de Ringe!-- Hool mi nich to'n Narren! -Ik dach, dat de Religionen, na de ik fragt heff, man doch ünnerscheeden kann, bet up de Kleedung und äten und drinken.

Nathan.

Blos von Grund ut nich. Denn gründet sik nich alle Religionen up Geschichte? Uppschräben oder wiedervertellt!--Und Geschichte beloppt sik doch up Treu und Glooben und süss nix. Nich wohr? Nun ween sien Glooben meent man doch, dat he de richtige is, doch meistens  dan', dan man sülmst hett. Dan,' de mit dan' man verwandt is, de man uns von Kindheit an, an't Hart leggt hett und dan, dan man uns leehrt hett. De Gloobe, de uns doch nich enttäuscht hett.

Wie kann ick mienen Vörfohrn weniger glöben, as wie du dienen Vätern Glooben schenkst? oder ümgekehrt.

Ik kann von di doch ok nich verlangen, dat du dien Vörfohren verleugnest üm mienen to wedderspreeken. Dat sülbe gilt je ok von de Christen. Oder nich?

Saladin

(Gewiß, de Mann hett recht, dor kann ik nix gegen seggen.)

Nathan.

Lat uns nu up uns Ringe 'trüchkommen. Wie geseggt, de Söhn's hebbt klagt; und jeder hett schworen dat he dan Ring von sien Vader krägen hett. Wie Wohr. He har je jüm alle dree verspraken, dat se dan richtigen Ring harn. Jeder sä; dat de Vader niemals wat falsches gegen jüm seggt har und se nich gegen em.

De Vader also möß sien Kinner all so Leew hatt hem dat he nich een noch ut wüß. De Kinner aber meenen se woll'n dat woll rutkriegen und dachen an Rache.

 

Saladin.

Und nu, de Richter? Ik möch weeten wat du dan' Richter seggen lest. ik bin neeschierig

Nathan.

De Richter sä: "Wenn jü nich bald dan' Vader hier her bringt, so jag ik jük hier rut. Glööwt jü, dat ik hier bin üm jo Rätsel to lösen . Lat doch de Ring sien Mund apen maken.-- Doch tööwt,  jü hebbt doch seggt, de rechte Ring hett de Wunderkraft bi allen beliebt to wäsen, vör Gott und ok bi de Minschen. De echte Ring ward dat entscheiden! Denn de falschen Ringe ward je dat nich können! Nu ween vo jük dree, hebbt twee von jük am Leewsten? Man los, seggt an! --Jü schwiegt? De Ringe wirkt blos na innen und nich na buten?

Jeder von jük meent, he alleen is de Beste? Denn sind je all jo Ringe nich echt. De richtige Rng hett de Vader woll verlor'n.

Denn lööt jo Vader, dormit dat nich upfall'n söll dree Ringe nee't maken.

Saladin.

Herrlich, herrlich!

Nathan.

Also, sä de Richter. "Wenn jü nich mienen Rat, statt een Urdeel

hem' willt, gaht na Huus, haut aff! Mien Rat aber is: Nehmt de Saak so wie se is. Hett jeder von jo'n Vader sienen Ring krägen, so glööw he, dat dat de Richtige is. Kann wäsen dat de Vader de Vetörnerei  mit dan echten Ring in sien Huus  nich länger dulden will. Gewiß hett he jük alle dree leew und will sik mit keenen anleggen. Hört to: Jeder von jo gäw sik nu Möh, free von Vörudeelen so to läben, so dat de Kraft det Ringes dat an Dag bringen möch. Jeder versocht Sanftmut to öben, vör andere sik insetten, eenanner Leew hem' und treu Gott to deenen.

Wenn sik denn bi jük oder bi jo Kinner oder Kindeskinner de Richtigkeit det Ringes erwiesen deiht, so lad ik jük na dusend dusend Johr wedder vör düssen Stohl. Denn ward een anner Mann up düssen Stohl sitten und sin Urdeel affgäben. So und nu gaht na Huus, sä de bescheidene Richter.

Saladin. Gott, Gottt!

 

Nathan.

Wenn du dik föhlst Saladin, düsse weise Versprakene Mann to wäsen...

Saladin (De up em ls geiht und de Hand giwt nich wedder los let) 

Ik bin blos Stoff? Ik bin nix? O Gott.

Nathan.

Was is los mit di, Sultan?

Saladin

Nathan, leewer Nathan!

De dusend, dusend Johr von dien Richter, sind noch nich üm.

sien Richterstohl is nich mien.

Gah, aber gah as Freund.

 

Plattdütsch översett. C. Fr. Bautsch Gr. Hesebeck 29549 Bad Bevensen.

© alle Rechte vorbehalten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meine   Bücher

 

Heidjerplatt

 

1. Dütt u Datt in Heidjerplatt

Becker Verlag Uelzen (2 Aufl.)

ISBN 3-920079-30-2

2. Allerhand ut Stadt u Land

Siebenstern Druckerei Bad Beven

ISBN 3-933102-0-30 (vergriffen)

3. Allerhand ut Stadt u Land I

Siebenstern Druckerei Bad Bev

Tel.  05821 / 1384

4. Ton Lachen u Högen watt

Kopierzentrum Uelzen

ISBN 3-00-007071-0

5. Mal ernst, mal froh

Becker Verlag Uelzen

ISBN 3-920079-41-8

6. Noch mal wat i Heidjerplatt

Kopierzentrum Uelzen

Tel. 0581/ 17433

7. Sing mal wat in Heidjerplatt)

Becker Verlag Uelzen

ISBN 3- 920079-32-9.

8. Ringparabel Nathan d. Weise

In Heidjerplatt Eigenverlag

vergriffen

9. Vör jeden wat,

Sprüche in „Hoch“ und „Platt“

Kopierzentrum Uelzen

Tel. 0581/ 17433 -

10.Nich witt nich schwatt

Kopierzentrum Uelzen

11 Poesie in  Platt

Lebensweisheiten

Kopierzentrum Uelzen

 

 

 

 

 

 

 

Hochdeutsch

 

1. Allerhand aus Stadt u Land

Heitere Geschichten aus Bevensen

Siebenstern Druckerei Bad Bevensen

ISBN 3-933120-05-7

2. Gollern und seine Burgkapelle

Siebenstern Druckerei

Bad Bevensen 05821 1384

3. Erinnerungen an eine Zeitspanne

die die Landwirtschaft veränderte   1930-1990

(Hofgeschichte)

Tel. 0581/ 17433 -

4.1000 Jahre Gr. Hesebeck

Kopierzentrum Uelzen

5.1000 Jahre Addenstorf

Kopierzentrum Uelzen

6.Heitere Geschicht. Bad Bevensen

Kopierzentrum Uelzen

7. Zeitzeuge Jahrgang 1926

Eigenverlag

8. Mein Poesie-Buch

Lebensweisheiten

Kopierzentrum Uelzen

Tel. 0581/ 17433 -

 

C. Fr. Bautsch, Gr. Hesebeck1

29549 Bad Bevensen. Tel 05821/7456

 

www. c-bautsch.de

www. Bautsch.jimdo.com de

Positiv denken,

sich selbst eine Zukunft geben,

anderen Freude schenken,

ist Baslam fürs Leben.